E42
GALHAUSEN

JULI 2023 | Ze hebben daar veel zien veranderen, op adres Schleidchen in Galhausen. Het begon in de late jaren 1970, toen een brede strook werd afgegraven voor het staartstuk van de Belgische E42 richting Duitsland. Niet dat het zondags servies in de woonkamer davert sindsdien: de snelweg ligt anders dan de foto doet vermoeden enkele weilanden ver en wordt niet druk bereden. De Duitsers vinden het niet de moeite om een deftig vervolg aan te leggen; even voorbij het Duitse Winterspelt wordt de trotse autobaan gefnuikt tot een weg met Tempolimit 90.

In veel Eifeler huizen vergezellen ze nog altijd de portretten van Omi und Opi: foto's van mama, die ene keer niet met een verliefde blik naar de kinderwagen, wel naar asfaltsilo's op de achtergrond. Of de kinderen, in hurkzit poserend voor bulldozers die vanuit Verviers waren opgerukt. Hun toekomst zou zich met 120 kilometer per uur over deze betonnen boulevard naar Malmedy en Luik bewegen. De lokale bevolking sloot de komst van de Autobahn in het hart.

Voltooid in 1995, is de E42 een van de recentste Belgische autosnelwegen en een plezier voor wie graag met auto of moto rijdt. In flauwe bochten gunt hij vaak een blik op een verre viaduct waar je vele minuten later overheen mag. Hij sleept je over Belgiës hoogste toppen en laat je vervolgens freewheelend los in kilometerslange afdalingen nabij Franstalig Malmedy, tegen heug en meug nog Pruisisch in de poriën van zijn oude gebouwen.

De lokale bevolking sloot de komst van de Autobahn in het hart. Hun toekomst zou zich met 120 kilometer per uur over deze betonnen boulevard naar Malmedy en Luik bewegen.

Signalisatie zwijgt Galhausen dood. Toch deelt de plaats in het snelwegleven van alledag: elk jaar verschijnen nieuwe affiches van het Waalse wegenagentschap. Lui, c'est Dimi … Dimi trie. Het is niet de eerste zin uit een cursus Frans voor nieuwkomers: Dimi is het gezicht van de campagne die snelweggebruikers dit jaar met een woordgrapje uitnodigt om afval te scheiden. Dimi mag zich dus niet als Dimitri voorstellen, want dan werkt de taalhumor niet.

In Namen gunde men Dimi een Duitstalig sorteervriendinnetje: Das ist Lola … Lola trennt, knipogend naar de Duitse thriller Lola rennt van regisseur Tom Tykwer. Of de woordspelingen de lokale E42-gebruikers bekoren, blijft de vraag: truckers uit het Oostblok kunnen er minder mee, wed ik.

Hier ontmoeten drie werelden elkaar: de tijdloze anonimiteit van Galhausen contrasteert mooi met de vluchtigheid van de autosnelweg. Om de foto te maken, posteer ik me naast een schaalmodel van de planeet Uranus. Het roept verbazing op, oneindigheid ook.

Er vertraagt een auto achter me. Uit een openschuivend zijraam klinkt een norse mannenstem: of de geparkeerde auto verderop toevallig de mijne is. Volgens zijn interpretatie van de wegcode parkeerde ik hem op wat hij verkeerdelijk als een autobaan beschouwt. In onze drie minuten korte ontmoeting kan ik niet achterhalen of hij me oprecht waarschuwt voor een gevaarlijke situatie op de kleine wegel, of mijn aanwezigheid hem gewoon verveelt. Even later zie ik hem mistroostig boodschappen uitladen en voel ik compassie: wie in anonimiteit leeft, lijkt soms van een verre planeet te komen.